Kontrreformacja wewnątrz Polsce – działania podjęte na wskroś związek wyznaniowy rzymskokatolicki w środku I Rzeczypospolitej także poparte wskroś polskich monarchów, wewnątrz reakcji na wystąpienie reformacji na ziemiach polskich. Była częścią kontrreformacji przeprowadzanej w środku Europie Zachodniej, jakkolwiek jej polską specyfiką był względnie nikczemny stopień represji wobec innowierców, uwarunkowany wiekową tradycją tolerancji wewnątrz wielowyznaniowym plus wieloetnicznym państwie polsko-litewskim. Trwała od momentu połowy XVI wieku do połowy wieku XVIII.
To sprawiało, że Rzeczpospolita była ewenementem na tle innych ówczesnych państw europejskich, pogrążonych wewnątrz krwawych represjach katolickich plus protestanckich również w pewnym sensie w życiu nie kończących się wojnach religijnych. Dlatego też współczesna historiografia nazywa Rzeczpospolitą Obojga Narodów państwem bez stosów[1].
W rezultacie co więcej królowie szczególnie związani z interesami katolicyzmu, tacy jako Jan Kazimierz (jezuita również kardynał), nie byli wewnątrz stanie wkroczyć masowych prześladowań innowierców. Wielu królów Polski zdawało sobie sprawę, że propedeutyka represyjnej kontrreformacji na wzór zachodnioeuropejski grozi wewnętrznym rozpadem wielowyznaniowego państwa, co mogą zagospodarować sąsiednie kraje. Tym lecz w środku Rzeczypospolitej nasilano represje plus szykany wobec innowierców, które w środku praktyce stały aż do I rozbioru Polski.